CROWDFUNDING

STEUN BANZEIRO

Geef C. Cornell Evers een duwtje en help hem naar Amazonestad Manaus

Hij ruilde in de jaren 90 een redactiestoel bij muziekblad OOR in voor een hangmat in de Amazone. Aan deze periode komt nu fysiek een einde. Maar voor het zover is wil de Caboclo Holandês, zoals C. Cornell Evers daar wel wordt genoemd, nog één keer naar Manaus, de Amazonestad die zo hard is getroffen door de Covid-19 pandemie. Hij wil weten wat er met zijn stad is gebeurd, de graven van overleden vrienden bezoeken en zijn Amazone foto-archief aan de stad en zijn bewoners schenken.

De Amazonereis van C. Cornell Evers vindt plaats in oktober 2022. De reis- en verblijfskosten worden met crowdfunding gefinancierd. De journalistieke resultaten komen beschikbaar via de platforms Reporters Online en Blendle en op de eigen website Banzeiro.

C. Cornell Evers legt hieronder zelf uit waarom hij binnenkort weer (voor het laatst) naar de Amazone vertrekt.

Amazonedichter Thiago de Mello (1926-2022): “Het is donker, maar ik zing, omdat de morgen komen zal”

Dertig jaar kom ik in de Amazone, dertig jaar waarin ik luisterde naar en regelmatig leven en vriendschappen deelde met de Amazonenses, de bewoners van de Amazone, de mensen die er wonen en werken, langs de rivieren en in de vele steden. Mijn leeftijd en vooral mijn gezondheid maken dat ik nu een punt moet zetten achter mijn fysieke aanwezigheid in het Amazonegebied. Ik moet afscheid nemen van een stad, Manaus, mijn tweede huis, op een moeilijk moment in de geschiedenis.

De stad werd de afgelopen twee jaar hard geraakt door Covid-19. De pandemie trok een verwoestend spoor door de arme wijken en inheemse gemeenschappen in het Amazonegebied. Beelden van massagraven gingen de wereld over.

Ik verloor als gevolg van de pandemie vrienden en bekenden. Onder hen was Zezinho Corrêa. De Amazonese zanger en acteur had samen met zijn band Carrapicho in 1996 een wereldhit met het nummer Tic Tic Tac. Het stond in Frankrijk zelfs op nummer een van de hitlijsten.

Wie in de afgelopen periode ook is overleden, hoewel niet door corona, is de Braziliaanse dichter en verdediger van de Amazone Thiago de Mello. Hij kreeg wereldwijd bekendheid door zijn in 1964 geschreven Os Estatutos Do Homem – The Statutes of Man, veertien artikelen en twee paragrafen waarin hij op dichterlijke (en soms spottende) wijze de draak steekt met de Latijns-Amerikaanse dictaturen van die tijd.

Half januari bereikte mij het bericht dat Thiago vrijdag 14 januari jl. op 95-jarige leeftijd in zijn slaap was overleden. Het betekende het einde van een tijdperk, ook voor mij. Ik kende hem, was een van zijn companeiros, en had hem graag nog een keer gesproken. Het kwam er vanwege de Covid-19 pandemie niet van.

Ik was in maart 2006 een week te gast in zijn huis Porantim do Bom Socorro aan de oever van de rivier de Andirá, niet ver van Barreirinha, het stadje aan de Amazone waar hij in 1926 is geboren.

Onze levendige gesprekken, die begonnen bij het ontbijt en duurden tot de nachtelijke koren in het omringende woud ons deden zwijgen, gingen over de directe betekenis van Os Estatutos Do Homem in de tijd dat de dichter de tekst schreef, maar ook over de waarde die het werk nog altijd heeft of kan hebben, voor Latijns-Amerika, voor de wereld, voor mensen die nu leven. Andere onderwerpen van gesprek waren De Mello’s vriendschappen met onder anderen Pablo Neruda, Pablo Picasso, de Braziliaanse componisten Heitor Villa-Lobos en Pixinguinha, de Nederlandse filmregisseur Joris Ivens en het mede door Thiago in Barreirinha geïnitieerde kunstproject Claridão do Verde dat zich richtte op de relatie kunst, cultuur en natuur, alle belangrijk thema’s in het werk van de dichter.

Ik herinner mij zijn grote spinachtige handen, de expressieve gebaren waarmee hij zijn betogen ondersteunde, zijn vriendelijke correcties van mijn Portugees. Ik herinner mij het eerbetoon dat dichters en musici hem in 2006 brachten in het beroemde Teatro Amazonas in Amazonestad Manaus ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag. Want dat doen ze in Brazilië, elkaar huldigen, toezingen, vrij, zonder na-ijver.

Een derde reden waarom ik naar Manaus afreis, is dat ik wil weten wat er met mijn stad is gebeurd tijdens de Covid-19 pandemie, waarom het virus juist daar zo heeft huisgehouden.

De ramp in Manaus

De schaduw van een persoon die de begrafenis van een slachtoffer van Covid-19 bijwoonde, wordt op een collectief graf geprojecteerd, terwijl een begrafenisondernemer het graf sluit onder een harde zon op de begraafplaats Nossa Senhora Aparecida, in de westelijke zone van Manaus, op 5 Juni 2020. Alleen al in Manaus stierven meer dan drieduizend mensen, volgens cijfers die door de regeringen zijn vrijgegeven. De regeringen geven echter zelf toe dat er onderrapportage is en het stadhuis van Manaus blijft sterfgevallen herclassificeren die niet als Covid-19 waren meegeteld na de resultaten van medisch en wetenschappelijk onderzoek. (Foto: Raphael Alves)

De Amazone is het grootste tropische woud ter wereld met een gigantische diversiteit in flora en fauna. Manaus, een van de belangrijkste steden in het gebied, was een van de epicentra van Covid-19 in Brazilië, met in de straten koelcontainers om lichamen op te slaan, collectieve begrafenissen en een nijpend gebrek aan zuurstof.

Dertig jaar kom ik inmiddels in Manaus. In maart 2020 zou ik opnieuw afreizen naar de Braziliaanse Amazone. Ik zou daar spreken met bos- en klimaatwetenschappers om mijn artikelenserie Amazone onder vuur, over de relatie Amazone en klimaat, te actualiseren. Het coronavirus stak echter een spaak in het wiel. De reis werd opgeschort.

Het virus raakte de stad hard. Er speelde zich een enorme ramp af. Met mijn vrienden communiceerde ik digitaal. Hun berichten spraken over in elkaar stortende gezondheidssystemen, massagraven, volkerenmoord op inheemse stammen, toenemende ontbossing van de Amazone en boven op die puinhoop een leipe president en zijn bende. Manaus was in chaos.

“Alles klapt in elkaar. Mensen sterven, verbreken het isolement, ziekenhuizen hebben geen bedden meer, lijken worden in koelcontainers opgeslagen en de gemeentelijke overheid legt steeds nieuwe begraafplaatsen aan…” Zo verwoordde vriend en fotograaf Raphael Alves in april 2020 de situatie. Raphael Alves fotografeert de Covid-19 pandemie en de gevolgen ervan op het leven in zijn geboortestad Manaus vanaf de dag van de eerste geregistreerde besmetting in de Amazonestad: 13 maart 2020. Hij was erbij toen de situatie in het João Lúcio Hospital in Manaus uit de hand liep. Over dit ziekenhuis werd internationaal bericht (en door de lokale overheid bevestigd) dat er bedden met overleden patiënten stonden naast bedden met besmette patiënten die voor hun leven vochten. Redacteur en fotograaf bij de internationaal onderscheiden website Amazônia Real Alberto César Araújo noemde de situatie “de hel”.

De situatie in de stad is inmiddels gestabiliseerd, de vaccinatiegraad een van de hogere in Brazilië. Toch denk ik dat ik bij terugkeer naar Manaus een andere stad zal aantreffen, al is het maar door de vele gaten die er zijn gevallen.

Reisschema C. Cornell Evers naar Amazonestad Manaus

Periode
Oktober 2022

Werkwijze
Onderzoek in de Braziliaanse deelstaat Amazonas en in Amazonestad Manaus. Interviews met lokale politici, bedrijven, wetenschappers en milieugroepen; interviews met lokale bewoners.

Doel
Ik wil weten wat er met Manaus is gebeurd tijdens de Covid-19 pandemie, waarom het virus daar zo heeft huisgehouden. Ik wil de graven van overleden vrienden bezoeken.

Crowdfunding
De reis- en verblijfskosten worden met crowdfunding gefinancierd.

Publicaties
De journalistieke resultaten van de reis komen beschikbaar via Reporters Online (Blendle), op mijn eigen platform Banzeiro en via lezingen.

Wie ben ik?
Waarom zou je mijn project steunen? Een begrijpelijke vraag. Ik ben C. Cornell Evers, journalist en fotograaf. Ik was lange tijd werkzaam als muziekjournalist, maar ruilde in de jaren 90 een redactiestoel bij het muziekblad OOR in voor een hangmat in de Amazone. Daar werkte ik samen met collega-journalisten en fotografen als World Press Photo winnaar Luiz Vasconcelos, Alberto César Araújo en Raphael Alves. Samen met de laatste was ik o.a. veldproducer (fixer) voor de aflevering over Amazonas van het IKON TV-programma “Paul Rosenmöller en de strijd van Latijns-Amerika”.

Geef C. Cornell Evers een duwtje en help hem naar Amazonestad Manaus

Zoals gezegd worden de reis- en verblijfskosten met crowdfunding gefinancierd. Ik start binnenkort voor dit doel een crowdfundingcampagne op VoorDeKunst. Maar ook hier kun je mij steunen, met een zelf te bepalen gift, op de vaste donatieplek: Steun Banzeiro.

Of kies voor het verrassingspakket Help C. Cornell Evers naar Manaus 50:

Doneer hieronder €50 en als tegenprestatie krijg jij een cadeaupakket met daarin drie verschillende Amazone foto’s toegestuurd. De foto’s zijn van verschillende formaten, van polaroid tot 20:30 cm en gedrukt op hoogwaardig fotopapier (Fujicolor Crystal Archive Digital Paper Type DPII). De foto’s worden gesigneerd en kosteloos toegezonden. Deze aanbieding geldt alleen in Nederland.

FOTO35 FORMULIER

Doneer en betaal met iDEAL via de beveiligde omgeving van je eigen bank.







Totaal: € -